اشاره:

نوشته حاضر، درنگی است بر مطلب جناب آقای محمدسرور جوادی که در تاریخ 9 دلو 1390 در صفحه فیس بوک شخصی خود در ارتباط با حادثه خودکشی یک دختر که در اثر بازی با اسلحه  در بامیان (جمعه 7دلو1390) رخ داده بود، نگاشته اند.

ن و القلم و مایسطرون

سوگند به قلم و آنچه می‌نویسند.

جناب محمد سرور جوادی را فردی صاحب قلم و دارای سبک نگارشی خاص می‌دانند‌. بسیاری از مقالات وی را خوانده‎ام؛ هر چند در صحت بخش‎هایی از برخی مقالاتش تردید دارم، اما تصور نمی‎کردم چنین فردی حرمت قلم را پاس ندارد و دوات ظن و گمان را در قلمش جاری سازد و به تهمت و افترا روی آورد. و در اثر خبرهای ضد و نقیضی که خود در صحت و چگونگی آن تردید دارد و معلوماتش ناکافی است، بر قلمش بی‎حرمتی روا داشته و خود را در وادی شایعه پراکنی سهیم نماید. و با چنین نگرش و نگارش تهی از حقیقت، و با سؤ استفاده از آزادی بیان ذهن تعدادی جوان مسلمان را در فضای مجازی فیس بوک تخریش نموده، و زمینه شایعه پراکنی و تهمت و افترا را مستعد و مهیا نماید.

هر چند ایشان، در به کارگیری کلمات و بازی با واژگان استادی است زبردست، و قابل ستایش، اما پاسداری از حریم قلم و پرهیز از گزافه گویی، نخستین مولفه‎ای است که یک نگارنده می‌بایست پیش از فراگیری شگردهای نویسندگی، به آن تاسی جسته و متعهد باشد. چرا که قامت قلم آنچنان رفیع و ستودنی است که خداوند به قلم و آنچه می‎نگارد قسم یاد می‎کند، ن و القلم و مایسطرون و بی‎گمان، قلم با چنین جایگاه و چنین توصیفی الهی، تعهدآور است؛ و با چنین نگرش ارزشی به قلم، آنکه حریم قلم را پاس نداشته، متعهدانه قلم فرسایی نمی‎کند و با تمسک به ظن و گمان، و با چشم پوشی از حقایق، شایعه پراکنی کرده و بر مسلمانی توهین روا می‎دارد، نگارشش حرمتی نداشته و با دید ارزشی نمی‎توان بدان نگریست.

سخن از آنجا آغاز می‎شود که چندی پیش خبری مبنی بر کشته شدن دختری 15 ساله در خانه قربان(شوهر خواهر مقتوله) واقع در حویلی محل سکونت واحدی بهشتی یکی از اعضای شورای ولایتی بامیان از سوی برخی از رسانه‎های نوشتاری و شنیداری به نشر می‎رسد. با وجود آنکه، قضیه پس از بررسی مقدماتی نهادهای مربوط در بامیان، و با طی مراحل قانونی طب عدلی در کابل، خاتمه یافته تلقی شده و متوفی با حضور اعضای خانواده و پس از دستور طب عدلی تدفین می‎شود. و نیز عمل خودکشی در اثر بازی با اسلحه توسط خود متوفی، محرز گشته و خانواده متوفی نیز بر آن تاکید دارند. با این حال، برخی افراد مغرض، طمع‎کارانه در پی آلوده کردن اظهان عمومی و بدست آوردن امیال و مطامع نفسانی و پلید خود برآمده، و در ارتباط با این قضیه، پس از زیر پا نهادن وجدان، با اظهار نظرهای غرض آلود، ناصواب و بدور از حقیقت در فضای مجازی اینترنت و فیس بوک، و نیز با تمسک به ظن و گمان به شایعه پراکنی، تهمت و افترا روی‌آورده و علاوه بر توهین و تهمت به واحدی بهشتی، کرامت انسانی متوفی را نیز به بازی و سخره گرفته‎اند. برخی از اظهار نظرها آنچنان عقده‎مندانه، غرض آلود، ناصواب و بدور از واقع است که هر انسان آزادمنش و حقیقت‌بینی بر غرض آلود و دروغ بودن آن صحه می‎گذارد.

در این میان، آنچه مرا متعجب و متحیر ساخت و این سطور را متولد نمود، اظهار نظر غیر متعهدانه، بدور از واقع و غرض آلود جناب آقای جوادی بود، وی اینبار از دروازه ظن و گمان و با ذهنی خالی از آگاهی و از بی‌راهه وارد قضیه شده و با توهین و متولد نمودن شایعه‎ای دیگر سخنش را عقده‌مندانه به پایان رسانده است. جوادی در رابطه با این قضیه، در صفحه فیس بوک خود(Mohammad Sarwar Jawadi) تحت عنوان "خونهای مکتوم" چنین ابراز نظر می‎کند:

«دوستم مصطفي تراژيد، مطلب تراژيكي را برايم شير كرده است كه حكايت از قتل يك دختر 17ساله بنام شكيلا بنت محمد بخش دارد، وي از عدم اظهار نظر ارگانهاي امنيتي ياد آور شده است. من كوشيدم تا چگونگي اين موضوع را بدست آرم ولي واقعا جزئيات آن را نيافتم، فقط گفته شد كه اين دختر در خانه شخصي آقاي واحدي بهشتي عضو شوراي ولايتي با ميان و برادر فكوري بهشتي عضو ولسي جرگه چهار شب پيش رخ داده است. دختر نام برده هيچ نوع قرابت سببي و نسبي با آقاي واحدي ندارد و اينكه شب در خانه وي چه مي كرده است؟ سؤالي است كه ناجواب مانده و نيز كساني كه مورد پرسش ومعلومات خواهي من در باميان بودند ضمن خود داري از توضيحات گفتند كه فكوري و واحدي تلاش دارند تا از طريق شوراي ولايتي و والي موضوع را مكتوم نگه دارند و صرفا گفته شده كه اين دختر با اخذ تفنگ گارد آقاي واحدي خود را كشته است اما اينكه چرا خود كشي و چرا در خانه ايشان؟ نا معلوم است. البته دختران وزنان زيادي قرباني چنين حوادثي توسط افراد فاسق و در عين حال زورمند هستند و در سال گذشته نيز شايعه شد كه شوهر يك زن به واسطه رابطه داشتن با يكي از اعضاي اين خانواده توسط همان زن وعاشقش با تبر به قتل رسيده ولي فقط چند روزي سر وصدا شد وختم!! در اينكه آيا كساني همچون والي كه خود يك زن است وهميشه از حقوق زن مي گويد نيز با روند كتمان سازي خون قرباني همسو مي شود يا نه؟ من ترديد دارم واميد وارم چنين نشود.»

قبل از بررسی نوشته آقای جوادی، لازم میدانم چگونگی وقوع قضیه را بیان نمایم. تا هم جناب آقای جوادی معلومات‎شان را در این رابطه کامل کرده باشند و تیر در تاریکی رها نکنند؛ و هم خوانندگان گرامی به بی پایه و بی اساس بودن نوشته جوادی واقف شوند.

واقعه مذکور پس از چاشت روز جمعه مورخ 7/11/1390 و حدود ساعت 3 بعد از ظهر در منطقه زرگران بامیان و در خانه قربان(محافظ واحدی و شوهر خواهر مقتوله) واقع در حویلی محل سکونت واحدی بهشتی، اتفاق افتاده است. از آنجا که قربان به عنوان محافظ آقای واحدی ایفای وظیفه می‎نمود، پس از انتقال خانواده خود به بامیان، یکی از خانه‎های تعبیه شده در حویلی محل سکونت آقای واحدی را برای اقامت و زندگی بر‎می‎گزیند تا هم از پرداخت کرایه خانه در آسایش باشد و هم خانواده‎اش در کنار خانواده آقای واحدی احساس تنهایی نکند. چندی بعد خواهر زن قربان (مقتوله) برای کمک به خواهرش به خانه قربان در بامیان می‎آید و با آنان زندگی می‎نماید.

در روز حادثه (جمعه)، سلاح متعلق به قربان – مانند بسیاری از روزهای دیگر- در خانه وی قرارداشته و خود قربان برای انجام کاری در بیرون از خانه بوده است. در حدود ساعت 3 بعد از ظهر، با صدای فیر گلوله، زن قربان پس از رویت حادثه، سراسیمه به سمت خانه آقای واحدی دویده و ایشان را از جریان (خودکشی مقتوله) مطلع می‎نماید. آقای واحدی بی‌درنگ به محل حادثه می‌رود و همسرش همراه با خانم قربان(خواهر مقتوله) نیز در محل حادثه حاضر میشوند؛ پس از مشاهده ماوقع آقای واحدی بلافاصله با قربان (محافظش) تماس گرفته و مقتوله را به شفاخانه منتقل می‎کنند، اما متاسفانه مقتوله قبل از رسیدن به شفاخانه جان به جان آفرین تسلیم می‎کند.

قضیه پس از بررسی ابتدایی توسط نهادهای مسئول در بامیان، به طب عدلی در کابل ارجاع داده می‌شود و طب عدلی پس از بررسی، حکم تدفین مقتوله را صادر نموده، و قضیه را خودکشی در اثر بازی با اسلحه می‌داند. خانواده متوفی نیز بر خودکشی بودن در اثر بازی با اسلحه تاکید داشته و هیچ‎گونه شکایتی در این رابطه وجود ندارد.

از نوشته جناب آقای جوادی پیداست که ایشان پس از سه روز (یکشنبه 9 دلو) و آنهم بوسیله مطلبی ارسالی توسط فردی به نام "مصطفی تراژید" از این حادثه آگاهی پیدا کرده، و بی درنگ و بدون دست‎یابی به حقایق، به درج مطلبی در این رابطه اقدام نموده است. با نگاهی منصفانه و نه چندان موشکافانه به مطلب جناب جوادی، به آسانی می‌توان به عقده‌مندانه بودن و غرض آلود بودن نوشته ایشان دست یافت که به مواردی از آن اشاره می‎کنیم:

1-کاربرد تعمدی واژه "شب":

با وجود آنکه این حادثه بعد از چاشت روز جمعه 7 دلو (حدود ساعت 3 بعد از ظهر) اتفاق افتاده است و نه در شب، اما جناب جوادی به صورت تعمدی از کلمه "شب" در نوشته خود استفاده می‎کند، و می‎خواهد بدینوسیله اندیشه منفی انگارانه و عقده‎های شخصی خود را به مخاطب منتقل نماید و ذهن خواننده را نیز به پیروی از خود ترغیب نماید. جوادی می‎گوید: «فقط گفته شد كه اين دختر ... چهار شب پيش رخ داده است.» جوادی همچنین ادامه می‌دهد: «‎دختر نام برده هيچ نوع قرابت سببي و نسبي با آقاي واحدي ندارد و اينكه شب در خانه وي چه مي‎كرده است؟ سؤالي است كه ناجواب مانده.»

این بخش از نوشته آقای جوادی، حکایت از عقده‎ای عمیق در اندیشه ایشان دارد، چرا که این افترا آنچنان دور از واقعیت است که روی هر قلم غیر متعهدی را سیاه می‎کند. واقعیت امر آن است که دختر مذکور، مدت‌ها در خانه قربان (محافظ آقای واحدی و شوهر خواهر مقتوله) که همراه خانواده خود در خانه‎ای واقع در حویلی محل سکونت آقای واحدی زیست می‎کرده‎اند، (در بسی موارد، در یک حویلی چندین خانواده زندگی می‎کنند.) همراه با خواهرش و قربان در همان خانه زندگی می‎کرده است. و حادثه نیز، نه در شب بلکه در روز جمعه 7/11/1390 و در خانه قربان به وقوع پیوسته است. آیا این گفتار آقای جوادی که وقوع حادثه را در "شب" و در "خانه شخصی واحدی" بیان می‌دارد و بر آن تاکید می‌ورزد، دروغ نیست؟! و از وجود عقده‎هایی در درون وی حکایت نمی‎کند؟!

2- پرهیز از ذکر محل واقعی حادثه

نوشته آقای جوادی، فردی که مدعی روشنفکری است؛ آنچنان عقده مندانه است که با وجود آنکه از دوستانش در بامیان در مورد این حادثه کسب آگاهی می‎کند؛ و به گفته خودش که اذعان می‎دارد: « و نيز كساني كه مورد پرسش و معلومات خواهي من در باميان بودند ضمن خودداري از توضيحات گفتند...» و در این جریان، بی‎تردید نخستین سوال، محل و چگونگی وقوع حادثه خواهد بود، و جوادی در این فرآیند آگاهی‎خواهی –حداقل- به این نکته پی‎برده است که حاثه در خانه "قربان" و در "روز جمعه" اتفاق افتاده است و نه در خانه واحدی و نه در شب!

اما آگاهانه و شیطنت‎گونه از ذکر آن پرهیز می‎کند، تا واقعیت در پشت هاله‎ای از ابهام و نیرنگ، برای خواننده پنهان بماند. وی می‎گوید: « فقط گفته شد كه اين دختر در خانه شخصي آقاي واحدي بهشتي عضو شوراي ولايتي باميان و ... چهار شب پيش رخ داده است.» از آنجا که داستان آقای جوادی تخیلی بوده و در آن، از بیان برخی حقایق متیقن پرهیز شده است، از ساختار منطقی برخوردار نبوده و هر فرد آزاداندیشی به نامتجانس بودن و گسستگی عناصر آن پی‎می‎برد؛ جوادی می‎گوید: «... اين دختر با اخذ تفنگ گارد آقاي واحدي خود را كشته است اما اينكه چرا خودكشي و چرا در خانه ايشان؟ نامعلوم است.»

«خانه شخصی واحدی»، «‌شب»، «تفنگ گارد آقای واحدی» و «حضور دختری بدون هیچ قرابت سببی و نسبی در این خانه»! عناصر ناچسب داستان جناب جوادی است، که جز با بی‌منطقی و سفسطه بافی و عقده‌مندی، با این عناصر نمی‌توان داستان‌سرایی کرد.

3- اظهار نظر بر مبنای ظن و گمان و نقل قول

بی‎تردید جناب آقای جوادی از نویسندگان صاحب نامی است که سال‎ها در این جرگه قدم برداشته و قلم‎زده است، و به خوبی می‎داند که اظهار نظر در مورد یک واقعه و حادثه نه تخیلی و توهمی، بلکه واقعی بر مبنای حدس، گمان و نقل قول زیبنده یک نویسنده صاحب نام و حقیقت بین نخواهد بود، مگر آنکه این نویسنده، در بند عقده‎های خویش اسیر آمده باشد!

این نوشته جناب جوادی، مملو است از ظن و گمان و نقل قول. ایشان در این نوشته کوتاه در بخش‎های مختلفی از این تعابیر استفاده نموده است: « فقط گفته شد كه...» «صرفا گفته شده كه...»؛ «... نا جواب مانده...»؛ « ... نا معلوم است....»؛ « ...شايعه شد كه...»

متاسفانه جناب جوادی بر خلاف انتظار بنده، از هیچ بی‎انصافی در این قضیه دریغ نورزیده، و بر مبنای نقل قول‎ها هرگونه تهمتی را که خود خواسته، بر آقای واحدی و فکوری بهشتی روا داشته است. در جایی از این نوشتار، جناب جوادی بر مبنای نقل قولی، اینگونه خواسته درونی خود را اظهار می‎کند: « و نيز كساني كه مورد پرسش و معلومات خواهي من در باميان بودند ضمن خودداري از توضيحات گفتند كه فكوري و واحدي تلاش دارند تا از طريق شوراي ولايتي و والي موضوع را مكتوم نگه‎دارند.» و این اوج بی‎انصافی‌، و ظن و گمان جناب جوادی است!

به گمانم آقای جوادی بی‌خبر بودند که در هنگام وقوع این حادثه آقای فکوری همراه با خانواده‌اش به زیارت عتبات عالیات مشرف شده، و در خارج از کشور بودند؛ وگرنه جناب جوادی اینگونه بی‌انصافی نمی‌کردند!

4- تهمت و افترا بر مبنای شایعه و عقده‌مندی

نوشته‎های جناب جوادی را خوانده بودم و سبک نگارشی‎اش را ستوده، اما این بخش از جوادی را نخوانده بودم، بخشی که در اسارت نوعی نگرش عقده‎مندانه بند آمده، و هرزگاهی خواسته یا ناخواسته از مرز انصاف و اعتدال خارج می‎شود.

در این مطلب، جناب جوادی به سبکی از نگارش روی آورده است که نه تنها شایسته ایشان نیست، بلکه هویت قلم وی را زیر سوال برده و قامت قلمش را نیز خواهد شکست! چگونه فردی که سالیانی در حوزه‎های دینی تلمذ کرده است و خود را عالم دین و از طیف روشنفکران می‎داند، برای رسیدن به امیال و خواسته‎های نامبارک درونی خویش، به "شایعات" پناه می‎آورد و از این روند مدد می‎طلبد؟! و آنرا بال و پر می‌دهد! آیا این نوع نگارش حکایت از نوعی درماندگی و خودخوردگی نمی‎کند؟! آیا این روش، منش عقده مندان و مغرضان نیست؟!

آقای جوادی در بخش پایانی مطلبش، داستانی را روایت می‎کند که علی‎رغم آنکه خود نیز آنرا "شایعه" می‎پندارد، بازهم آنرا می‌نگارد‎. سوال اینجاست که جوادی با چه هدف و مقصدی به شایعه پراکنی و تهمت روی می‎آورد، و چرا اینهمه می‎کوشد تا از بی‎راهه وارد قضیه شود؟! و چرا از بیان حقایق اینقدر گریزان است؟! قطعاً عقده‎ای در پشت اینهمه تعابیر وجود دارد که انسانی را مجبور می‎سازد تا همه مرزهای خوبی را زیرپا نهاده، و با سربریدن وجدان، دروغ پردازی نماید!

وی می‎گوید: «‌... و در سال گذشته نيز شايعه شد كه شوهر يك زن به واسطه رابطه داشتن با يكي از اعضاي اين خانواده توسط همان زن و عاشقش با تبر به قتل رسيده ولي فقط چند روزي سر و صدا شد وختم!!»

این شایعه جناب جوادی، چنان بی پایه و اساس است که خود وی نیز در نگارشش دچار مغالطه گردیده است؛ و این، یکی از ویژگی‎های نگارش‎های توهمی و تخیلی است که ناخودآگاه نگارنده را به دام می‎اندازد.

در اینجا، مخاطب می‎ماند که آیا "شوهر زن" با یکی از اعضای این خانواده رابطه داشته و در اثر این رابطه به قتل رسیده است؛ و یا "زن" رابطه داشته و شوهرش را به قتل رسانده است؟!

با همه آن، این شایعه جناب جوادی، دروغی بیش نیست.

این چه روایتی است، که تنها یک راوی دارد و آنهم جناب آقای جوادی هستند! این روایت فقط ساخته و پرداخته ذهن جناب جوادی است، شاید این اولین و آخرین داستان از مجموعه روایت‌های توهمی و تخیلی ایشان نباشد!

این زن و شوهر در کجا بودند؟! آیا آنان نام و نشانی ندارند؟!

این واقعه در کدام مقطع زمانی و در کجا رخ داده است که تنها آقای جوادی از آن مطلع هستند، و برای اولین بار از قلم ایشان روایت می‌شود؟! آنهم با وجود امثال ایشان!

کدام فرد از اعضای این خانواده در این امر دخیل بوده است، آیا این شخص نام و نشانی ندارد؟!

چگونه ممکن است چنین اتفاقی بیافتد و هیچ ردپایی از آن برجای نماند و از چشم رسانه‌ها دور بماند؟! اما جناب جوادی بر آن واقف باشد؟! اگر جناب جوادی واقف بوده‌اند؛ پس چرا یک سال سکوت اختیار کرده‌اند؟! این خود، گناه کمی نیست!

اگر این داستان، ساخته و پرداخته ذهن جناب جوادی نیست، چرا ایشان از ذکر هویت و نام و نشان این زن و شوهر و آن شخص که ایشان "عضو این خانواده" می‎خواندش، ابا می‎ورزد؟!

چگونه ممکن است، جناب جوادی آنقدر ظرافت بخرچ داده و به ماهیت آله قتاله (تبر) پی‌ببرد، اما هویت قاتل و مقتول برایش پنهان بماند؟! و یا از ذکر نام و هویت آنان خودداری کند! چرا؟!

جناب جوادی خود نیز می‌داند، این شایعه‌شان دروغی بیش نیست. در شگفتم که چگونه آقای جوادی، به عنوان یک عالم دینی به خود اجازه می‌دهد که با عناصر توهمی و بدون نام و نشان، داستان سرایی و دروغ‌پردازی کند!

به هر روی، علی‎رغم تمام احترامی که به آقای جوادی به عنوان یک نویسنده، قایل هستم، به صراحت می‎توانم بگویم که در این جستار، جناب جوادی حرمت قلمش را پاس نداشته و از در عقده گشایی وارد آمده است. و هویت قلم و قدمش را خدشه‌دار کرده است. امید آن می‎رود که جناب جوادی، بیش از این حریم قلم را پاسدارد و بیش از گذشته از اصحاب واقعی قلم باشد و به جای پناه آوردن به شایعه و شایعه پراکنی، به این نشانه الهی متعهد باشد که ن والقلم و مایسطرون.

حقیقت سوزی و شایعه سازی، منش اهل باطل

پس از چاشت روز جمعه 1390/11/7 در منطقه زرگران ولایت بامیان حادثه ای اتفاق افتاد که در اثر آن دختر 16 ساله ای (سن واقعی دختر به گفته خانواده اش 15 سال است) به نام شکیلا بر اثر بازی با اسلحه جان خود را از دست داد. این حادثه که در حویلی محل سکونت واحدی بهشتی، یکی از اعضای شورای ولایتی بامیان رخ داده بود، سبب آن شد تا برخی از افراد مغرض به جای پوشش حقیقت، بر حقیقت لباس باطل پوشانده و به تهمت و افترا روی بیاورند.

با وجود آنکه پس از تحقیقات ابتدایی در مرکز بامیان و نیز پس از بررسی طب عدلی در کابل و علی رغم اظهار نظر خانواده متوفی مبنی بر کشته شدن شکیلا (متوفی) بر اثر بازی با اسلحه توسط خودش، یک تعداد افراد مغرض و معاند که همواره در پی نفاق و دشمنی در بین مردم مناطق مرکزی بوده اند، به جای پذیرش حقیقت دست به دسیسه و توطئه چینی زده و سناریو سازی می کنند.

اینگونه افراد مغرض، بدون تحقیق و تفحص و قبل از اعلام نتایج آگاهان امور و متخصصین امر تحقیق، و نیز بدور از واقعیت، پیشاپیش در پستوی کینه ورزی با سناریویی که ساخته و پرداخته اذهان مریض شان است به دنبال خلق واقعه و حادثه -نه آنگونه که است بلکه آنطور که آنان میخواهند-  بوده، و می خواهند از هر حادثه ای به نفع امیال و خواسته های نفسانی و پلید خویش بهره جسته و با هدف بر هم زدن وحدت و یکدلی مردم بامیان بذر دشمنی را با آبهای آلوده و متعفن نفاق آبیاری کنند، و فضای بی اعتمادی و دشمنی را در میان آنان به وجود آورند.

بدون شک چنین حوادثی خوراک افراد مغرض است تا با اندیشه های مریض شان آن را پرورانده و خواب و خیال‌های باطل خویش را تعبیر  کنند. واقعیت را کتمان نموده، و ذهنیت مریض و آشفته خود را واقعیت جلوه دهند، و اذهان عامه را نیز آشفته کرده، فضای بی اعتمادی و دشمنی را بیش از گذشته بگسترانند و بر ریشه درخت اتحاد تیشه زنند.

حادثه مذکور نیز، گزاره بسیار مناسبی برای چنین افراد مغرضی است تا تاولهای چرکین سال‌ها عناد، نفاق و دشمنی شان را بترکانند و آبهای آلوده آنرا بر چهره حقیقت بمالند و جامه حقیقت را چرکین نمایند.

اظهار نظرهایی که در این ارتباط شده، بیش از آنکه در پی کشف حقیقت باشد، در پی سناریو سازی بوده و با رنگ و لعاب سیاسی- که از سوی دشمنان وحدت و یکدلی مردم هدایت می شوند- در پی آلوده نمودن فضای یکرنگی مردم افغانستان و مخصوصا بامیان است.

متاسفانه، برخی از این افراد مغرض پای را از حد اعتدال و انصاف نیز خارج کرده و در سفسطه بافی هایشان در ارتباط با این حادثه، با اظهار تعابیری توهین آمیز نسبت به حضرت آیت الله بهشتی(ره) که تاریخ گواه خدمات ارزشمند آن فقیه وارسته است و  این حقایق از چشمان حقیقت بین مردم افغانستان و بامیان هرگز دور نمانده است، با این تعابیر، انصاف، عدالت و جوانمردی را سر بریده، و بیش از گذشته ماهیت پلید و نامیمون خویش را نمایان ساخته اند.

در یک نگاه کلی می توان دریافت که اینگونه افراد مغرض، در پی آنند تا محبوبیت حضرت آیت الله بهشتی(ره) و خانواده ایشان را در نزد مردم کاهش دهند.  چرا که آنان از محبوبیت آن فقیه مجاهد و فقید، و فرزندانش در نزد مردم خشمناک و متاثر هستند.

بی گمان، آنان نمی توانند حضور فرزندان حضرت آیت الله بهشتی(ره) که همواره در کنار مردم و دوشادوش آنان مرارت ها و مشقت های دوران جهاد و مقاومت، و نیز سختی های دوره سیاه طالبان را متحمل شده اند و تاکنون نیز مردم را رها نکرده اند، و بر عهد خود وفادار بوده و مورد اعتماد آنان قراردارند؛ تحمل نمایند.

اعتماد مردم بامیان، و انتخاب الحاج فکوری بهشتی توسط آنان طی دو دوره متوالی برای نمایندگی از مردم این ولایت در ولسی جرگه، خود مبین عمق این محبوبیت است. محبوبیتی که مغرضین و معاندین از وجود آن سخت در خشم و غضب بوده و به هر ترفندی در پی خدشه دار کردن آن هستند؛ حتی با تهمت و افترا.

هر چند این اندیشه باطل اصحاب نفاق، باطل ترین اندیشه ای است که آنان در مخیله خویش دارند؛  اما باید هوشیار بود و فریب سفسطه بافی های چنین افراد پلیدی را نخورد.

و السلام علی من اتبع الهدی

و سلام و درود خدا بر آنهائي كه راه هدايت و سعادت را در پيش گيرند